Polska ustawa o usługach zaufania

Po dwóch miesiącach od rozpoczęcia stosowania unijnego rozporządzenie eIDAS polski ustawodawca uchwalił krajowe przepisy uzupełniające i przystosowujące prawo polskie do unijnego. Ustawa o usługach zaufania ostatecznie weszła w życie 7.10.2016. Pełna tytuł nowego aktu prawnego to „ustawa o usługach zaufania oraz identyfikacji elektronicznej”.  W niniejszym wpisie będę posługiwał się jednak skróconą nazwą („ustawa o usługach zaufania”). Na marginesie jedynie wskażę, że kwestia skonstruowania tytułu polskiej ustawy jest bardzo ciekawa. Nie powtórzono wprost nazwy unijnego rozporządzenia eIDAS, lecz odwołując się do dwóch kluczowych elementów tego rozporządzenia (identyfikacja elektroniczna i usługi zaufania), odwrócono ich kolejność. W rozporządzeniu eIDAS wpierw mowa o identyfikacji elektronicznej, z kolei polski ustawodawca rozpoczął od usług zaufania.

Znaczenie nowego prawa

Polska ustawa o usługach zaufania zawiera 49 głównych artykułów. Pozostałe regulacje to przepisy przejściowe i zmieniające inne akty prawne. Nowe prawo nie jest zatem ani szczególnie krótkie, ale też nie jest wyjątkowo długie. Jego objętość została znacznie zmniejszona względem pierwotnych projektów legislacyjnych.

Ustawa o usługach zaufania jest istotna przede wszystkim dla dostawców usług zaufania. Użytkownik usług zaufania i systemów identyfikacji elektronicznej nie znajdzie w niej ważnych dla siebie kwestii (poza przepisami karnymi, o czym w kolejnym akapicie), ponieważ te są ustanowione na szczeblu prawa unijnego. Oczywiście, dla użytkownika ustawa o usługach zaufania ma pośrednie znaczne. Bez należytej regulacji funkcjonowania dostawców usług zaufania i odpowiednich uregulowań dla notyfikowanych systemów identyfikacji elektronicznej, nie mógłby on korzystać z tych rozwiązań.

Dla użytkowników usług zaufania ważnym elementem nowej ustawy są jednak regulacje karne. W art. 40 i kolejnych przepisach tej ustawy wskazano, w szczególności, że karalne jest składanie kwalifikowanego lub zaawansowanego podpisu elektroniczny z wykorzystaniem danych do składania podpisu elektronicznego przyporządkowanych do innej osoby. Podobnie w przypadku składania, nie będąc do tego uprawnionym, kwalifikowanej lub zaawansowanej pieczęci elektronicznej. Za czyny takie grozi grzywna, kara ograniczenia wolności lub pozbawienia wolności do lat 3. Takim samym karom podlega także ten, kto dopuszcza się tych czynów, działając w imieniu lub w interesie innej osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej.

Zmiany w innych ustawach

Patrząc od strony porządku legislacyjnego najważniejszą zmianą jest formalne uchylenie w całości dotychczasowej ustawy o podpisie elektronicznym. W ślad za tym wprowadzono do polskich ustaw pojęcie „kwalifikowanego podpisu elektronicznego” w miejsce „bezpiecznego podpisu elektronicznego weryfikowanego kwalifikowanym certyfikatem”. Do zaawansowanego podpisu elektronicznego odwoływano się we wprowadzanych zmianach niezmiernie rzadko. Profesjonalna komunikacja elektroniczna w Polsce opiera się wciąż przede wszystkim na kwalifikowanym podpisie elektronicznym. Ustawa o usługach zaufania nie wprowadza jednak zmian rewolucyjnych w porównaniu z dotychczasowym prawem.

Ustawa o usługach zaufania – obowiązywanie

Jak wskazano na wstępie, ustawa o usługach zaufania weszła w życie 7.10.2016. Trzeba jednak dodać, że kilka przepisów wejdzie w życie dopiero 29.9.2018 r. Są to regulacje związane z notyfikowanymi środkami (systemami) identyfikacji elektronicznej. Polska ustawa o usługach zaufania koresponduje w tym zakresie z unijnym rozporządzeniem eIDAS, gdzie również odsunięto w czasie stosowanie części regulacji dotyczących identyfikacji elektronicznej.

2 thoughts on “Polska ustawa o usługach zaufania”

Możliwość komentowania jest wyłączona.